Login

Caps Lock On

Voorstellen met doel

Lid sinds 15 sep 2021
|
Startgewicht: 147 Kg
|
Streefgewicht: 95 Kg

Na een jaar van thuiswerken en discussiëren over hoe ellendig de Corona wel niet was sloot ik de dag wederom af met mijn voornaamste activiteiten snoepen en op een stoel zitten. De zon brak langzaam door dit was het jaar waarop wij eindelijk weer op vakantie zouden gaan. We pakte onze koffers in en ik paste nog even mijn zwembroek. En wat denk je? Met wat wurmen kwam ik er toch nog in. Hoe ik mijzelf voelde? Eigenlijk enorm ellendig. Al jaren zoek ik de oplossing in het eten en laat dat nou net niet de oplossing zijn.

Terwijl ik de auto volgepakt start begint onze reis naar het verre zuiden om te gaan genieten van een welverdiende vakantie. Langzaam zakt de zon achter de horizon en de lucht kleurt oranje met roze. Ik hoor mijn zoontje op de achterbank snoepen van het saucijzenbroodje wat zij zelf gemaakt hebben. De kilometers verstrijken en de wereld wordt donker. Nog even een plaspauze en dan worden de tablets op stil gezet. Natuurlijk heeft de jongste (3 jaar) zijn broodje niet op gegeten en heeft hij de bekleding van de auto vakkundig besmeurt met zijn lekkernij. Echter vandaag ga ik niet mopperen we gaan tenslotte op vakantie.

We hebben allemaal onze behoefte gedaan en het wordt weer tijd om het gaspedaal in te trappen. Ik open de portier van de auto en als eerst komt de geur van het broodje naar boven. Jemig ik had er ook wel 1 gewild. Maar toen ik mijn zwembroek nog maar net paste heb ik tegen mijzelf gezegd ‘we gaan toch eens wat kleiner in omvang worden’. Eigenlijk had ik nu al spijt van deze belofte aan mijzelf en de redenen waarom ik deze belofte mocht breken schoten door mijn hoofd.

Waar ik normaliter niet zo creatief ben schok ik van al mijn goede redenen.

  1. Het is toch vakantie dan moet je kunnen genieten en dat broodje is genieten!
  2. 1 broodje moet kunnen, tenslotte moet ik toch nog 1.100 km rijden dus verbrand ik dat broodje wel.
  3. Misschien kan ik toch beter na de vakantie beginnen want in het buiteland ken ik de producten niet zo goed.
  4. Ik mag nog even genieten van alles want het is een druk jaar geweest.

Eigenlijk kan ik nog wel verder door gaan maar jullie herkennen dit vast ook wel! We reden verder en hoe meer reden ik verzon hoe verder we kwamen. Door mijn monoloog met mijzelf had ik niet in de gate dat mijn twee zoontje op de achterbank en de vrouw naast mij al naar dromenland waren vertrokken. De weg werd leger en de lantarenpalen flitste aan me voorbij. Nog maar 800 kilometer!

De tijd verstrijkt en de gedachtes aan het broodje waren verdwenen. Ik begon te denken aan de mooie dingen die ik kon doen met wat minder Ik. Mijn zoontjes zijn beide actief sporters. Ik overigens ook in mijn jeugdige jaren. Hoe gaaf is het om na het avondeten nog even met de mannen het gras te betreden en te genieten van een potje voetbal? Dingen die ik nu niet goed kon omdat ik bang was dat ik mijn jongste zoontje zou pletten met mijn voorkomen.

Nog 600 kilometer de gedachtes aan het succesvol afvallen werden groter en kregen meer vorm. Eigenlijk voelde ik een kleine kriebel in mijzelf die zei je gaat dit fixen kerel! Helaas zat er ook nog een duiveltje met een zak snoep op mijn schouder die de enthousiasme wist te temperen. Blaas nou maar niet te hard van de toren kerel! Dat lukt je 2 dagen en dan ben ik de eerste die jou een snoepje geeft. Mijn euforisch gevoel werd getemperd en ik besloot het maar even over een hele andere boeg te gooien.

Vanuit mijn binnenspiegel  keek ik naar achteren. Twee mooie blonde mannetjes van 3 en 7 lagen met kwijl uit hun mond en nog wat kruimels op hun shirt te slapen. Ik kreeg een glimlach en voelde mijzelf gelukkig. Eigenlijk is er niets mooiers dan 2 van die onwetende aapjes die helemaal van de wereld zijn en wachten tot de dag aanbreekt.

Nog 500 kilometer. Het punt waarop we door 1 van de langste tunnels van de wereld rijden. Aangezien dat mijn zoontje helemaal fan is van nummers en ik hem had beloofd wakker te maken als we door de tunnel reden deed ik een poging om hem wakker te maken. Maar te vergeefs een schot van een kanon naast zijn oren zou deze jongen nog niet wakker krijgen.

Ondertussen voel ook ik mijzelf vermoeid worden. Zeker als je een ruime tijd in een tunnel rijdt de lichtjes die in een hypnotisch ritme aan je voorbij flitsen. En dan, eindelijk zijn we in Zwitserland onze reis begint echt op te schieten.

Nog 400 kilometer. Vanuit de verte zie ik hoe de donkere hemel langzaam wat begint op te lichten. De eerste zonnestralen gaan eraan komen. Mijn gedachtes komen weer terug bij het broodje. Zo zullen de mannen wakker worden en het eerste wat ze gaan vragen is wanneer we gaan ontbijten. Tenslotte was ik de gene geweest die hun lekker had gemaakt dat we een lekker ontbijtje zouden nemen. Ik hoor het mijzelf nog zo zeggen ‘en als jullie wakker worden doen we een lekker ontbijtje’. Ik voelde mijzelf eigenlijk een echte sukkel. Ik zette mijn kinderen aan tot een slechte eetgewoonte en diep van binnen is het ook een reden voor mij om iets lekker te pakken.

Eigenlijk word ik best verdrietig van deze gedachte en stijgt het gevoel om troost te zoeken in lekkere dingen zodat het negatieve spiraal voortgezet wordt. Met veel pijn en moeite lukt het mij om mijzelf toch in te houden. Ondertussen wordt het licht. Ik kijk in mijn binnenspiegel en zie hoe mijn oudste zoon met een glimlach wakker wordt. Hij kijkt buiten en ziet voor het eerst sinds lange tijd bergen. Hij kijkt naar mij en met zijn lieve stem zegt hij ’ik houd van jou pappa’ en doet met een glimlach weer zijn ogen dicht.

Vanaf dit moment heb ik besloten, en mijn persoonlijke doel gemaakt voor het leiden van een gezonder leven zodat de kleine mannen niet dezelfde moeilijke weg voegen af te leggen als dat ik doe.

Hoe mijn strijdt verder gaat? Als het jullie interesseert schrijf ik er graag meer over.

Kloknl | 36 jaar |155 kilo | Doel 95 kilo | 15-09-2021